Inloggen
voeg je column toe

categorie:overlijden

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 10):

Foto

In maart 2015 overleed mijn vrouw. Vrienden probeerden me te troosten: ‘je zult zien, het slijt’. Maar ik merk niets van vervagen, integendeel. Misschien is het verlies nog te recent, misschien ben ik te ongedurig. De reconstructie van ons dertigjarig huwelijk neemt me in beslag, als-dit, als-dat, een paar knagende schuldgevoelens. Er bestaat geen standaardprocedure voor rouw. Vrouwen treuren, mannen gedenken.

Mijn zoon vond een kiekje van zijn moeder, in Brugge gemaakt. Ik herkende haar wonderlijke oogopslag, zo betoverend-mooi, zo magisch-bedwelmend. Haar pose is dezelfde als van Diana Spencer op een veelbesproken foto met de Taj Mahal op de achtergrond. Biografen beweerden dat het een aanklacht verborg tegen de ontrouw, het begin van het einde van Diana’s huwelijk met Charles. Nota bene, op een bankje dat alle odes aan de liefdesgodin symboliseerde...

Het werd mij vaak gezegd: ‘een bijzondere persoonlijkheid, jouw vrouw’. Ik stond in lichterlaaie, na onze eerste ontmoeting. Ze stond ambivalent tegenover menselijke goedheid. Het gevecht met haar karakter putte haar uit. Ze had een collega die schaamteloos er de kantjes vanaf liep. Achteraf bleek dat ze jarenlang in een ongezond en slecht-geventileerd kantoorpand van de rijksoverheid, een sick-building, hadden gewerkt.

De moeder van mijn geliefde had kort geleefd, haar vader was een bon vivant, ze had ‘n zwaar-invalide broer en een labiele zus en zij bracht het enige inkomen binnen. Zij verdedigde als een leeuw de familiebelangen. Een studievriendin had gezegd: ‘mensen zijn roofdieren, ze ruiken dat je een goed mens bent en ze grijpen iedere kans om van je te profiteren’.

Ze ontviel me op 61-jarige leeftijd. Haar energietank was leeg, ze had roofbouw op zichzelf gepleegd. Het onverwachte weduwnaarschap valt me zwaar. Ik bekijk die ene foto, ik heb het voorgevoel dat ik in de nabije toekomst nog veel woorden voor de verwerking nodig heb.

Schrijver: Ton Mantoua
14 sep. 2019


Geplaatst in de categorie: overlijden

5,0 met 7 stemmen 196



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:An Terlouw
Datum:15 sep. 2019
Bericht:Lieve Ton, er staat geen tijd om te treuren om zulk een groot verlies! Heel knap dat je het opschreef, ik wens je sterkte.

Naam:Hanneke van Almelo
Datum:15 sep. 2019
Bericht:Sterkte, Ton. Gedenken lijkt me een heel passende manier van verwerken. Het duurt zo lang als het duurt, dat weet je van te voren niet. Moedig stuk, deze column, vind ik.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)